Marika Biber: My Migration

W konkursie literackim "Moja Emigracja" oprócz przyznania pierwszej nagrody, równorzędnie  wyróżnione zostały dwie prace . Przedstawiamy pierwszą z nich autorstwa Mariki Biber pt. "My Migration".  Konkurs zorganizował portal internetowy Favoryta. Bumerang Polski był patronem  medialnym konkursu.

Our QANTAS Super Constellation plane which my parents and I boarded in Tehran, was forced to land in Darwin due to engine trouble.

This was not the intended plan of our arrival in our new country, this was not Sydney.

We spoke no English and the friendly and smiling stewardesses had trouble making us understand what had occurred.

Our buses took us to what looked like abandoned army barracks : rows of crude wooden huts on stilts each one furnished with a solitary wooden bed over which hung tired, droopy mosquito nets.

We were to rest there until the plane was repaired. This gave us an opportunity to wander outside and inspect our new surroundings. At the time we did not realize that Darwin and Sydney were nothing alike. These army barracks standing on dry barren dirt seemed rather exotic. We walked towards the end of the compound just as dusk was setting in. We reached a cliff edge, which overlooked the Timor Sea. Unfamiliar plants, flowering shrubs and evergreen trees and palms grew at random and just as we were exalting at the wonder of this new land, the sun began to set low over the water.

A huge ball of fire hovered above the horizon and it was the most magical sight I have ever seen.

Our plane landed at Kingsford Smith Airport the next morning on June 8^th 1958. We hadn't seen my mother's brother and his family for almost eight years. It was a cold and wet morning but our joy at seeing our beloved family didn’t dampen our spirits.

The plan was that we would live with them until we were ready to live by ourselves. After a few days, I was taken to the Education Department for assessment. I did not speak English and no one spoke Polish. I was given an intelligence test, something I had never had to do before, and a mathematics test.

I managed the additions, subtractions and multiplications fairly well. What I found puzzling was the sign used for what I later learnt to be the division sign. Instead of a horizontal line with a dot on either side of it ( ÷ ) which to me signified division, I was shown examples with a sign that looked like the square root (). Needless to say I did not do well. As a consequence, I was assigned to Darlinghurst Home Science Girls School in Darlinghurst.

This was my first experience of single sex school as was the wearing of a school uniform.

I began first year high school that June in 1958. There were mostly Australian girls and some New Australians, as was the term used for us, new migrants. The school consisted of the first three years of high school only but upon completion the only employment opportunities available were as sales assistants, and, upon further training, stenographers, typists or secretaries.

I sat in the classroom for three months and was left to my own devices. After that time I began to communicate and speak some of the language. There were no Polish girls at the school and no extra tuition for migrants.

Our class mistress showed me a cupboard at the back of the classroom which was locked with a key. She opened it and said this was the class’s library. I saw a shelf of old reference books.

I can only recall female teachers at the school, most of whom were spinsters, strict and severe looking. They were not reluctant to inflict corporal punishment on us. I found this practice abhorrent and shameful.

Everything about me was foreign and strange to my classmates. The Australian girls marvelled at my smelly kielbasa or ham sandwiches on rye bread. It was a lonely, drab and unsatisfying experience. One Monday, I bought what was the cheapest item in the tuckshop. It was a vegemite sandwich. I felt so bad for having wasted my precious pennies on such inedible, unpalatable spread.

At the end of the year I came third in the class. The vocational guidance teacher asked me what I wanted to be. When I told her I wanted to be a doctor, her question to me was “do you like cutting people up?”.

From the age of about seven, whilst living in a provincial town of Bielawa in Lower Silesia I fantasized about being a paediatrician. I planned to complete my high school matura in Bielawa, a town I loved and felt happy and safe in, and to continue medical studies in Wroclaw. I would become a paediatrician, work in a paediatric hospital and I would ensure that the children not only received the best medical care but would also have an amazing playground.

I knew I had to move away from this school if I wanted to receive a better education and hopefully attain tertiary education. In order to do that I would have to repeat a year and go to a school which offered matriculation.

We continued to live with my uncle and aunt in Rose Bay. My mother worked as a process worker in a cosmetics factory, whilst my father worked as an ironworker. 

The following year I was enrolled at another girls-only high school, Dover Heights Girls High.

This was a big school with about one thousand students, sport gymnasium, swimming carnivals, a choir, music lessons and end of the year musical performances. We had scripture classes, foreign language classes and the obligatory Shakespearian plays which we studied each year.

I made good progress in English and became an avid reader of English books. Unlike the previous school, Dover Heights had a well established library and when I spotted Anne of Green Gables in the original I became very excited. This was one of my favourite stories, which I read as Ania z Zielonego Wzgórza. I continued to read the entire series in English.

One day I spotted a new girl in the playground. She was from Poland, also from Lower Silesia, and a couple of years ahead of me. We became friends and have remained friends. Although she arrived here later than I, she had managed to have met other young adults from Poland. Having left Poland as a child I did not know how to speak the language of adults. I addressed the males as ‘Pan’ and that amused them.

When I was in second year high school, my parents managed to put a deposit on a house in Enfield.

I pleaded with my parents to let me stay at my school. I didn’t want to start all over again elsewhere. Dover Heights was the sixth school I attended. By remaining at the school I faced the prospect of having to travel each day from Enfield to Dover Heights and back again. The return journey took roughly four hours.

To this day, I remember this period as my darkest days. There were no positives, no advantages, just a long, miserable haul each and every day. My school friends lived miles away and I had not managed to make new friends in Enfield. The winter days were short and I would return home to a dark, cold and empty house.

At school I enjoyed English classes, particularly Shakespeare. I also studied French, maths, ancient and modern histories and biology. This was at the time when the five-year secondary school system was in place. Third year was equivalent to School Certificate. I had done reasonably well in it and planned to remain there until fifth year, or, the Leaving Certificate, which was equivalent to Higher School Certificate. This meant another two years of long distance travel.

Fourth year high school was not a good year. I failed in almost every subject. I could not face repeating a year at the same school as the problem would become even worse. To add to my concerns, a new system of education came into place in 1962 called the Wyndham Report. This report abandoned the five-year secondary school system in favour of six years.

My option was to enrol at East Sydney Technical College at the old Darlinghurst gaol where matriculation courses for adults were offered alongside numerous courses for art students who attended the National Art School.

The Department of Education took over the site of the gaol and transferred the buildings into classrooms, studios, and theatres. It became the National Art School offering diplomas in painting, sculpture, ceramics, fashion design and commercial art. The East Sydney Technical College art scene in the 1960s was vibrant, experimental and somewhat risqué; an expression of irresponsible excesses and flamboyance.

Our course was attended by adults from many different backgrounds. Having come from an over protected background, I found this experience intriguing and fascinating as well as educational. Suddenly my best friend was a 38 year old divorcee with a teenage daughter. My other very good friend was a woman in her forties who was now also divorced. She spent some years living with her then husband in Formosa where he held a high government position. Once there she realized that for him this was a marriage of convenience or rather necessity. He married her to be seen as a married man, which he needed for the post, whereas in fact he was a homosexual.

Having found myself in an adult environment meant that I had take my studies more seriously than I would have otherwise. I did not want to appear naive or unsophisticated but I knew that I lacked the maturity or the experiences of some of the people there. The people were kind and patient and helped me with subjects such as mathematics, which I found difficult. The mathematics teacher, a wonderful man who lived for his vocation, tutored a group of us in his free time and never charged us a penny. Needless to say, a few decades later, he was giving free tuition to one of my children. It was due to his efforts that I passed my maths exam.

In order to obtain one’s matriculation, one needed to pass five matriculation subjects minimum. As I only studied five subjects I had no option but to pass them all. Attempting to cover two years of curriculum in one year was taxing.

It was my pride more than my ability that steered me towards reaching my goal, as well as, being threatened by my mother that I would have to get a job if I did not gain entry to a university. Although I had always worked during school holidays at places such as factories, coffee lounges, restaurants, did baby-sitting and kept accounts for a service station, I felt that I wanted a more interesting, more challenging and fulfilling job than the ones I knew already.

I enrolled at University of New South Wales in the faculty of Arts. Again I was fascinated by my surroundings and by the way young people functioned and went about their lives. I felt disconnected from them, as they appeared to have a sense of belonging. They belonged to a country, to a community, to a group.

The only time I had a sense of belonging was when all the remnants of the family who survived the War were united in Bielawa where we virtually lived all together in harmony and with a great deal of affection and support for one another.

I believe that by nature I am rather territorial and living in Bielawa suited me. My parents and their siblings were there and some of my older aunts doubled up as surrogate grandmothers. My cousins were like my older brothers and our family was well known and well regarded in town. I felt safe and secure and had great plans for my life. All this, however, came to an end when one by one our relatives began to leave Poland for various corners of the world.

When my parents and I were left all on our own, our lives changed dramatically. We moved to Wroclaw, a much bigger city, and found ourselves there without the backing or the support and the love of our dear ones. It was then that I began to understand that perhaps I did not belong there.

I loved Poland, loved living in Poland and adored the nature, the seasons, the landscape, the traditional holidays but as I began school in Wroclaw I began to feel that things had changed. I hid the fact that I was Jewish as this was not something one could feel free to express in 1950s.  My Slavic appearance helped me to integrate but I needed to be cautious as well as secretive.

Since we left Poland I was always the outsider, either because of my background, or the fact that I spoke English with a foreign accent, because I didn’t understand nuances, or because I ate strange food. I felt alien and so I looked at everything around me as if I was an explorer, an observer of human behaviour and human interaction. My rationale was that I was a foreigner and so I was different. The few friends I made had already established their roots here or were born here. I didn’t feel that I fitted in a university milieu.

I left UNSW and there were not many options left to me. Enrolling in a librarianship course at Sydney Technical College on Broadway presented new obstacles. In order to be accepted, I needed to be working in a library. In order to get a job in a library, I needed to be enrolled in the course. It was a vicious circle. I was rejected for each job that I applied. My two referees consisted of my then boyfriend and my school friend. Their references obviously didn’t carry enough weight. I was strongly encouraged by my mother to ask a family friend for a reference. He was an Australian man who embraced my uncle and aunt during their early days of arrival and helped them to make their lives in Australia easier. He was also the Head Librarian at a Teachers’ College. My sense of integrity rejected the notion of favouritism but when I submitted his reference with the next three job applications, I was accepted by all three libraries.

Thus began my next stage of trying to establish myself professionally and educationally in this new country of mine. I worked and studied, sometimes during the day, other times during the night. If I attended lectures after work, I would invariably fall asleep during the first lecture. 

After three years of study, I received my Diploma and I was a fully fledged librarian. I enjoyed my work at Ryde Municipal Library and I was fortunate to be befriended by my boss.

During that time I married a wonderful man who also hailed from Poland. We settled on the lower North Shore and established a family. It was then that I stopped working and became a full time ‘housewife’ and mother. Whenever it was possible I took part time work to supplement our income.

Time passed, our children, a girl and a boy, reached high school. They remained living in the country of their birth. They were surrounded by friends from kindergarten, from primary school and from high school. They participated in sport activities, music lessons and here they belonged. They had the permanence I yearned for and through them I too was experiencing that permanence. The urge for this permanence was so great that when the children were younger and my husband was offered an overseas posting, we declined it as we wanted our children to have continuity. This may not be something they would have wanted but we transferred our perceptions on to this situation.

In 1986 when the children were 14 and 11 respectively, having been inspired by one of my friends, I enrolled as a mature-age student at Macquarie University in the faculty of Arts.

Something changed within me during those twenty years. This time I was studying for myself. I had now lived here for almost thirty years. I had my own family, I had planted my roots here. We had a circle of good friends. I felt more grounded and from then on I did not fail one subject.

Polish language studies were being offered as part of Slavonic Studies. We spoke Polish at home and continued to do so with our children but our language had not grown.

I delighted in the Polish language studies. It gave me an opportunity to connect with contemporary Polish writers and to discuss their work in class. I also listened to scholarly language for the first time. Some lectures were available on tapes and I would spend hours just listening to the words, the expression, the language used by the lecturer.

In 1990 I answered an advertisement for a position in the University Library. I was the Head Cataloguer at Ryde Municipal Library, so I felt competent to apply for a position of a Library Assistant. I was successful in getting the job and it was a wonderful two-fold achievement. I could work and study in the same place and, as a student and a staff member I was eligible for study leave.

It was also my first introduction to computers. It was a huge learning curve but eventually I began to understand it. We were also encouraged to attend courses to help us with our work. It was a wonderful work place and I am still there.

In 1991 I received Bachelor of Arts degree. My first university degree. 

There is a famous saying “Nothing breeds confidence like success, nothing breeds success like confidence”. In my case, one of my lecturers appeared to have had confidence in me and suggested I continue studying for a Master’s degree. I was flattered by his faith but he had ulterior motives. He needed post-graduate student numbers to assist with his tenure. Just as well I didn’t know this at the time as my confidence would have faltered.

Things happen in life, which have a reason and a purpose, but sometimes it may take a long time for them to surface.

As a very small girl, when the family was together in Bielawa, the adults would reminisce about people from their home town and speak about their demise. The phrase I heard my uncle utter repeatedly was ‘they shot him like a dog”.

Almost forty years later the book entitled “Sanatorium Pod Klepsydrą,” or “Sanatorium under the sign of the hourglass” was recommended to me. It was then that I discovered that my uncle was talking about  Bruno Schulz. Bruno Schulz and my father's family came from a town called Drohobycz. My older uncle knew Bruno and worked with him in the Drohobycz ghetto. Bruno worked in the library and gave him a copy of his book and inscribed his name in it.

Bruno Schulz became the subject of my Master’s thesis.

1992 was the year of Bruno Schulz in Poland. It marked 100 years of his birth and 50 years of his death. My daughter and I travelled to Europe and arrived in Poland in time to witness this commemoration and to attend cultural and literary events which took place. It was an exciting and wonderful time. We searched for new and old publication on Schulz in every bookshop we came across. We attended art exhibitions, lectures and performances in Schulz’s honour.

My thesis drew on the entire remaining corpus of Schulz’s writings in which I attempted to re-construct the fantastic imaginative world of Bruno Schulz – his vision of his world, comprising a uniquely Schulzian order of animals and humans, myth and invention. The thesis is entitled “The Second Genesis or the motifs of men, women and animals in the prose of Bruno Schulz” because of Schulz’s literary proposal of an alternate Genesis. His influence since his death to the present has taken him far beyond the small world of Drohobycz. I attribute his influence to a common human quest for acceptance of individuality.

In 2000 my family witnessed my graduation ceremony of my Master of Arts degree. It was a humbling but satisfying feeling, but sadly my mother was no longer alive to witness it.

In recent years we have made friends with several Polish couples who had arrived in Australia during 1980s. It is through one of these friends that I learnt about this competition.

My migration can be viewed as a journey of growth, discovery, learning and development as a human being This can only be illustrated by divulging processes of my formative years.

I firmly believe that by remaining in Australia and living here most of my life I was able to achieve for my children what I wanted for myself, a sense of belonging.

My children knew their grandparents and were loved by them. Our grandchildren have grandparents. We have two delightful grandsons who eat kiełbasa, rosół and know to say „Ja cię kocham”. Our children have planted their roots here, this is their country, and should they ever wish to live elsewhere, it will be their choice and their decision. We have had a good and peaceful life. We have felt safe and secure in the knowledge that in this multicultural society great emphasis is given to tolerance, acceptance and personal freedom. I have led a fortunate life and I have grown to like vegemite very much.

Marika Biber

Barack Obama: "Żałuję tego błędu"

Barack Obama. Fot.Wikimedia

Przekazujemy dokonane przez PAP tłumaczenie listu, jaki do prezydenta Bronisława Komorowskiego wysłał prezydent USA Barack Obama. Wyraził w nim ubolewanie z powodu użycia zwrotu "polski obóz śmierci". List  prezydenta USA jest odpowiedzią na osobisty list Bronisława Komorowskiego dotyczący użycia przez Baracka Obamę w swoim przemówieniu sformułowania "polski obóz śmierci".

Drogi Panie Prezydencie,
Dziękuję za Pański list z 30 maja. Byłem dumny, mogąc uhonorować Jana Karskiego Medalem Wolności, najwyższym cywilnym odznaczeniem naszego państwa. Moja decyzja, by to uczynić, odzwierciedlała wielki szacunek, jakim u Amerykanów cieszy się nie tylko wielki polski patriota, ale także nadzwyczajne poświęcenie narodu polskiego w trakcie nazistowskiej okupacji w drugiej wojnie światowej.
Wspominając o "polskim obozie śmierci", a nie o "nazistowskim obozie śmierci w okupowanej przez Niemcy Polsce" omyłkowo użyłem zwrotu, który przez lata wywoływał cierpienie u wielu Polaków i w związku z którym Polska słusznie podjęła kampanię na rzecz wyeliminowania go z publicznego dyskursu na całym świecie. Żałuję błędu i zgadzam się, że moment ten stanowi okazję, by zapewnić, że obecne i przyszłe pokolenia znają i będą znać prawdę.
Jak wszyscy wiemy, naród polski doznał straszliwych cierpień pod brutalną nazistowską okupacją podczas drugiej wojny światowej. Dążąc do swych celów zniszczenia narodu polskiego i kultury polskiej oraz eksterminacji europejskich Żydów naziści zabili około sześciu milionów polskich obywateli, w tym trzy miliony polskich Żydów podczas Holokaustu. Dzielność Polaków w podziemnym ruchu oporu jest jedną z historycznych wielkich kart bohaterstwa i odwagi.
Ponadto po prostu nie było "polskich obozów śmierci". Ośrodki zabijania w Auschwitz-Birkenau, Bełżcu, Treblince i gdzie indziej w okupowanej Polsce były budowane i prowadzone przez reżim nazistowski. Odwrotnie, wielu Polaków ryzykowało swym życiem - i oddało swe życie - by ocalić Żydów przed Holokaustem.
To dlatego złożyłem hołd polskim ofiarom Holokaustu w trakcie mojej wizyty w amerykańskim Muzeum Pamięci Holokaustu w kwietniu. To dlatego miałem zaszczyt złożyć hołd przy Grobie Nieznanego Żołnierza oraz Pomniku Bohaterów Getta podczas mojej wizyty w Warszawie w roku ubiegłym. I to dlatego z okazji 65. rocznicy wyzwolenia Auschwitz-Birkenau w 2010 roku wyraziłem uznanie rządowi i narodowi polskiemu za opiekę nad miejscem takiego bólu, by promowało ono upomnienie i naukę dla świata.
Dobrze są mi znane więzy przyjaźni między obu naszymi krajami. Byłem dumny mogąc powitać Pana na szczycie NATO w moim rodzinnym mieście, gdzie mieszka największa polska wspólnota na świecie poza Warszawą. Jako prezydent pracowałem z Panem na rzecz wzmocnienia trwałych powiązań między naszymi państwami, by nasz sojusz stał się silniejszy niż kiedykolwiek.
Polska jest jednym z najsilniejszych i najbliższych sojuszników Ameryki. Byliśmy zjednoczeni stawiając czoła wyzwaniom XXI wieku w Europie i na całym świecie i jestem przekonany, że pracując wspólnie możemy zapewnić, by nienaruszalne więzi przyjaźni i solidarności tylko się umacniały przez następne dni i lata.
Z wyrazami szacunku
Barack Obama
xxx

Rafał Łuszczewski w Sydney

Rafal Łuszczewski. Fot. K.Bajkowski

Niezwykle utalentowany pianista polski -  Rafal Łuszczewski jest już w Sydney, gdzie jutro da koncert w sali recepcyjnej konsulatu polskiego. Chetnych posłuchania muzyki w wykonaniu tego już znanego w 55 krajach artysty było tylu, że lista zgłoszeń na ten koncert została zamknięta już tydzien temu. 

Rafał Luszczewski (występujący za granicą jako Raphael Alexandre Lustchevsky)  jest jednym  z nielicznych polskich artystów wpisany na elitarną listę najwybitniejszych pianistów świata, "The Steinway&Sons Artists' Roster" w Nowym Jorku. Zadebiutował na światowych estradach z Tokyo Symphony Orchestra w Suntory Hall w Tokio oraz w Festival Hall w Osace. To tam w Japonii nagrał pierwszą płytę kompaktową mając 15 lat . Był więc jednym z pierwszych polskich artystów, którzy mogli pochwalić się własnym CD w tym czasie.

Występował na renomowanych międzynarodowych festiwalach, m.in. Lucerne Festival w Szwajcarii, „Pianoforte a Bellinzona”, Schleswig-Holstein, Festival Cervantino w Meksyku, „Sarajewska Zima” w Bośni, „Lipatti” w Bukareszcie, a także w Anglii (Carlisle, Corsham), Francji (Orleans), Norwegii (Droebak), w Argentynie (Buenos Aires), Malezji (Kuala Lumpur) i in. W Polsce był gościem m.in. Festiwalu Chopinowskiego w Dusznikach, Mozartowskiego w Warszawie oraz Festiwalu Muzyki Współczesnej „Poznańska Wiosna”.

Jest zdobywcą nagród na międzynarodowych konkursach pianistycznych, m.in. w Niemczech (Duesseldorf, Bremen, Ettlingen), w Hiszpanii (Maria Canals), w Chile (Luis Sigall) oraz pierwszej nagrody i Grand Prix na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym "Dinu Lipatti" pod patronatem UNESCO w Bukareszcie.

W 2003 r. został mianowany Profesorem Honorowym Uniwersytetu Narodowego w Kostaryce.

Przed jutrzejszym koncertem w Sydney Rafał Łuszczewski mówi specjalnie dla Bumeranga Polskiego o swoim australijskim tournee (VIDEO):

"To ostatnia niedziela" - nostalgiczny wieczór muzyczny

Jak juz informowaliśmy wcześniej, na prawdziwie nostalgiczny i elegancki wieczór świata lat 30-tych ub. wieku, zaprasza  orkiestra ADRIA NOSTALGIA pod kierownictwem Adama Wąsiela. Debiutancki koncert tego 11-osobowego zespołu  odbędzie się w Sali „Music Workshop” w Sydnejskim Konserwatorium Muzycznym  9-tego Czerwca o godz. 19:30.

Więcej: Orkiestra Adama Wąsiela zaprasza

Fatalna gafa Obamy. Polska oczekuje przeprosin

Polska oczekuje przeprosin od prezydenta Baracka Obamy za sformułowanie "polski obóz śmierci" użyte przez niego na ceremonii uhonorowania Jana Karskiego Prezydenckim Medalem Wolności - powiedział były minister spraw zagranicznych RP Adam Daniel Rotfeld.
"Oczekujmy dziś stosownego oświadczenia i sprostowania oraz przeprosin na piśmie, a co się stanie jutro, zobaczymy" - powiedział polskim korespondentom w Waszyngtonie we wtorek wieczorem (czasu lokalnego) minister Rotfeld, który w imieniu nieżyjącego Karskiego odebrał medal na uroczystości w Białym Domu. "Otrzymałem zapewnienie, że to się stanie i dziś i jutro" - dodał.
Były minister przypisuje winę za gafę personelowi Białego Domu.

Za 10 dni w Warszawie rozpocznie się EURO 2012

Za 10 dni rozpoczną się Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej – Euro 2012 organizowane wspólnie przez Polskę i Ukrainę - największa impreza sportowa w historii obu krajów.

Pomysł narodził się na Ukrainie w 2003 roku. Pod koniec września 2003 na spotkaniu działaczy polskiego i ukraińskiego związku piłki nożnej podpisane zostało we Lwowie oficjalne porozumienie. 18 kwietnia 2007 na kongresie w Cardiff UEFA zdecydowała o wyborze Polski i Ukrainy na gospodarza Euro 2012, co było wówczas sporą niespodzianką. Za ojca tego sukcesu uważa się prezesa ukraińskiego związku piłki nożnej, Hryhorija Surkisa.
 I tak po raz pierwszy  zarówno w Polsce jak i na Ukrainie odbędzie się tak  wielka sportowa impreza.

Z organizacją tej imprezy łączyła się realizacja szeregu wielkich przedsięwzięć takich  jak budowa nowych stadionów – uważanych obecnie za najnowocześniejsze w Europie oraz tysięcy kilometrów autostrad i dróg ekspresowych.

Powstanie gigantyczny afrykańsko - australijski radioteleskop

Impresja artystyczna gigantycznego radioteleskopu, który pozwoli na podróż w czasie. Fot.materialy prasowe

Na terytoriach kilku państw afrykańskich oraz Australii i Nowej Zelandii powstanie największy na świecie radioteleskop złożony z 3000 pojedynczych anten parabolicznych, który - jak mają nadzieję naukowcy - pomoże w wyjaśnieniu budowy i przyszłości Wszechświata.  Zawarty w piątek w Amsterdamie consensus dyrektorów z  International  SKA Organisation, instytucji odpowiedzialnej za konstrukcję teleskopu, zakończył wieloletnią afrykańsko - australijską brudną wojnę o ten jeden z  największych naukowych  projektów XXI wieku.

Marian Brzeziński: Nowy Świat

Praca, która zajęła pierwsze miejsce w Konkursie Literackim pt. "Moja Emigracja"  zorganizowanym przez portal internetowy Favoryta.

Okladka książki, w której znajdą
się wszyskie teksty prac finałowych
 konkursu

Dnia drugiego listopada 1950 roku, z numerem na etykiecie bagażowej przywiązanej sznurkiem do guzika marynarki, postawiliśmy pierwszy krok na ziemi naszego nowo obranego kraju w porcie Australii Zachodniej – Fremantle. Zostaliśmy przywitani przez jakieś panie podarunkiem w postaci pomarańczy, pytające z uśmiechem: „How do you like Australia?”

Po wylądowaniu zapakowano nas do pociągu i zawieziono do obozu przejściowego w Northam, oddalonego o jakieś sto kilometrów na wschód od portu.

Gdy patrzyliśmy przez okno pociągu, krajobraz robił przygnębiające wrażenie. Wydawał się prymitywny, dziki i obcy, ale z drugiej strony wolny i oddalony od niepewnego i wręcz wrogiego środowiska, jakim była wtedy Europa. Będąc młodym człowiekiem (dziewiętnaście lat), postanowiłem wziąć byka za rogi. Dokładnie nie wiem, co myśleli rodzice. Przypominam sobie jednak, jak mi kiedyś ojciec powiedział: „Marian, tutaj musimy żyć, ale nie zapomnij, że Europa jest kolebką cywilizacji”…

Pomimo że jednym z przedmiotów maturalnych był język angielski, szkolna jego znajomość otrzymana przy tłumaczeniu autora Hamleta nie stała się wielką pomocą, by się porozumieć z Australijczykami w ich charakterystycznym „slangu”. Ojciec i matka prawie zupełnie nie mieli styczności z językiem angielskim. Można sobie wyobrazić, jakie trudności to powodowało w znalezieniu odpowiedniej pracy. Przecież ojciec piastował stosunkowo wysokie stanowisko w swoim zawodzie w powojennych Niemczech jako Kurator IV Okręgu Szkolnictwa Polskiego na Nord-Rhine Westfalię. Tutaj czekała na niego tylko – praca fizyczna.

Euro2012 - największą szansą promocji Polski

Chcemy, by kibice zapamiętali Polskę i myśleli o niej jako o pięknym i otwartym kraju - mówiła minister sportu Joanna Mucha, prezentując w piątek materiały promocyjne na Euro 2012, m.in. spot reklamowy i plakaty.

"Powodzenie turnieju zależy od dwóch rzeczy - od tego, jak administracja publiczna będzie przygotowana do turnieju, ale i od tego, jak Polacy przywitają kibiców, jak zostaną przyjęci i jaką atmosferę dla nich zbudujemy - podkreślała szefowa resortu sportu na konferencji prasowej w kancelarii premiera. - Przyjadą do nas kibice z różnych krajów, z różnych stron świata i chcemy, żeby zapamiętali Polskę i myśleli o Polsce jako o pięknym, otwartym kraju". Dlatego - jak podkreśliła - w akcji promocyjnej postawiono na cechę, którą Polacy "mają w wielkim zakresie", czyli gościnność.

Minister Mucha dodała, że Euro 2012 to największa szansa promocyjna, jaka nam się zdarzyła i musimy ją wykorzystać jak najlepiej.

W piątek, na dwa tygodnie przed rozpoczęciem Euro 2012, ruszyła rządowa kampania społeczna "Polacy 2012. Wszyscy jesteśmy gospodarzami”. Z kolei do obcokrajowców skierowane będą plakaty z hasłem "Feel like at home" (Czujcie się jak w domu).

Prezydent: krzyż harcerski jest wspólnym znakiem

Krzyż harcerski z oznaczeniem stopnia harcmistrza

Krzyż harcerski jest wspólnym znakiem, wspólną busolą wyznaczającą kierunek harcerskiej drogi dla wszystkich - mówił prezydent Bronisław Komorowski podczas wczorajszej uroczystości objęcia honorowego protektoratu nad Ruchem Harcerskim w Polsce i poza granicami kraju.
W uroczystości wzięły udział reprezentacje Związku Harcerstwa Polskiego, Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, Związku Harcerstwa Polskiego poza granicami Kraju, Związku Harcerstwa Polskiego na Litwie, Republikańskiego Społecznego Zjednoczenia "Harcerstwo" (Białoruś), Harcerstwa Polskiego na Ukrainie, Stowarzyszenia Harcerskiego i Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego „Zawisza” FSE.
Prezydent podkreślił, że uroczystość jest okazją, by podziękować wszystkim harcerzom i harcerkom w Polsce i poza granicami kraju za to, co udało się dzisiaj osiągnąć. "Bo przecież droga do protektoratu prezydenckiego musiała wieść przez zrozumienie, że krzyż harcerski jest wspólną wartością, wspólnym znakiem, wspólną busolą wyznaczającą kierunek harcerskiej drogi dla wszystkich. Za to serdecznie dziękuję" - powiedział Komorowski.

Tysiące australijskich górników strajkuje

Kopalnia w Peak Downs. Fot. Wikipedia

Około 3,5 tys. pracowników australijskiej spółki wydobywczej BHP Billiton zlokalizowanej w Queensland rozpoczęło w czwartek 24 maja zaplanowany na 7 dni strajk.

W BHP od kilkunastu miesięcy trwa spór pomiędzy pracownikami a zarządem spółki. Zainicjowany strajk objął sześć zakładów. Sprawa dotyczy warunków zatrudnienia w kopalniach spółki.

Rozpoczęty w czwartek  strajk przyniósł już straty w wysokości ponad 50 milionów AUD.

Niedawno, wskutek strajku w jednej z kopalń BHP Billiton  spółka podjęła decyzję o jej zamknięciu. Po tym zdarzeniu pracownicy pozostałych kopalń zapowiadali kolejne protesty.

Więcej: Brisbane Times, Nettg.pl

OECD: Australia - kraj o najwyższym standardzie życia

Sydney. Fot.K.Bajkowski

Australia została uznana za kraj o najwyższym standardzie życia – zajęła pierwsze miejsce w rankingu „Beter Live Index”  Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) skupiającej 34 wysoko rozwinięte i demokratyczne państwa świata. Polska zajęła 24 miejsce osiągając poziom zbliżony do poziomu życia w Grecji i Portugalii.

Średnia długość życia w Australii wynosi mniej więcej 82 lata. Ponadto ponad 72% mieszkańców tego kraju w wieku pomiędzy 15 a 64 rokiem życia ma pracę.

Recital Rafała Łuszczewskiego w Adelajdzie

Amerykańskie echa smoleńskich teorii spiskowych

Naj­pierw notka historyczna

Pierre-Simon de Laplace (1749 -1827) był, podob­nie jak poseł Macie­re­wicz, naj­pierw mini­strem spraw wewnętrz­nych Napo­le­ona (sic!), a po dymi­sji par­la­men­ta­rzy­stą. Nie wszy­scy wie­dzą, przy­naj­mniej ja nie pamie­ta­łem, że w tym roku mamy okra­głą rocz­nicę dwu­krot­nych odwie­dzin Napo­le­ona w Smo­leń­sku. Jechał szosą Kutu­zowa (choć tak się jesz­cze nie nazy­wała pod­czas pierw­szej wizyty), koło obec­nego lot­ni­ska Sie­wier­nyj, naj­pierw w jedną stronę, a po paru mie­sią­cach w drugą, w mniej­szym towa­rzy­stwie. Dokład­nie nad tą szosą, jak sądzi 200 lat póź­niej 18% Pola­ków, doko­nano zama­chu na pol­skiego pre­zy­denta i towa­rzy­szace osoby.

Jed­nak jakaż nie­sły­chana róż­nica! To wła­śnie wybitny nauko­wiec Laplace powie­dział, że im bar­dziej szo­ku­jąca teza, tym moc­niej­sze potrzebne są na nią dowody. Pierw­szy podobne rze­czy mówił Imma­nuel Kant (1724 - 1804). To powie­dze­nie stało się słynne po roz­po­wszech­nie­niu w XX w. przez Carla Sagana (1934 - 1996): extra­or­di­nary cla­ims requ­ire extra­or­di­nary evi­dence, czyli nie­sły­chane twier­dze­nia wyma­gają nie­sły­cha­nie sil­nych dowodów. Scep­tyk Mar­cello Truzzi mógł pod­su­nąć mu pomysł tego sfor­mu­ło­wa­nia. Ame­ry­ka­nie to w każ­dym razie dosko­nale rozu­mieją i dla­tego przed­kła­dają fizycz­nie dowie­dzione stwier­dze­nia ponad nała­do­wane emo­cją mity. Mają więc kilka ulu­bio­nych teo­rii spi­sko­wych, ale nie odwo­łują się do prze­są­dów ani uro­jeń. Pre­zen­tują mocne dowody lub odkła­dają sprawę na tylną fajerkę.
A w zespole Macie­re­wi­cza, jak zawsze, cze­goś nie zro­zu­miano… Lost in trans­la­tion! Pro­du­kują hipo­tezy, grzeją atmosferę.

A teraz już o ame­ry­kań­skich echach

"Złote Lwy" dla Holland. "Złoty Kangur" dla Trzaskalskiego

Jerzy Domaradzki. Fot.K.Bajkowski

Podczas gali finałowej 37. Festiwalu Polskich filmów Fabularnych  w Gdyni, która odbyła się  12 maja wyłoniono zdecydowanego faworyta. Nagrodę Złotych Lwów otrzymał film  "W ciemności" Agnieszki Holland. "W ciemności" wygrało poza tym 8 innych nagród. Agnieszka Holland otrzymała także nagrodę za najlepszą reżyserię. Film "W ciemności" nominowany byłw tym roku do Oscara.

W ramach nagród pozaregulaminowych festiwalu w Gdyni, film Piotra Trzaskalskiego "Mój rower" otrzymał nagrodę "Złotego Kangura" przyznaną przez australijskie jury.

Akt apostazji Janusza Palikota

- Kościół jest upartyjniony. Nie jest to instytucja ponad prawem. Nie chce oczyszczać siebie z pedofilii. Nie widzę większego sensu mojej obecności w tej instytucji, dlatego postanawiam złożyć akt apostazji - mówił   sobotnie południe Janusz Palikot przed krakowską kurią. - Dziś Kościół jest rodem ze średniowiecza. Marzę, by wróciły czasy Karola Wojtyły, Tygodnika Powszechnego i Józefa Tischnera - mówił  zgromadzonym wokół niego dziennikarzom.

Oświadczenie woli opuszczenia Kościoła Rzymskokatolickiego  lider Ruchu Palikota - niegdyś student KULu a dziś zagorzaly antyklerykał  odczytał pod Oknem Papieskim przed siedzibą krakowskiej kurii na Franciszkanskiej 3.

Jak wyjaśnił, podjął tę decyzję po rocznych rozważaniach, ponieważ – według niego – Kościół w Polsce cechuje "niesamowita pazerność finansowa"; "niezdolność do oczyszczenia się pod względem etycznym czy moralnym" oraz "polityczno-partyjny charakter".
"Wiem, że dla wielu ludzi głęboko wierzących jest dzisiaj strasznie trudno być w Kościele, ale chcę im powiedzieć, że nasze działania Ruchu Palikota i także ich na rzecz zmian polskiego Kościoła, powrotu do tych krakowskich korzeni Karola Wojtyły, Tygodnika Powszechnego, Józefa Tischnera, mogą z powrotem odebrać kościół z rąk oligarchów Episkopatu i oddać go ludziom w Polsce" - powiedział Palikot.

Objazd

„Nie ważne czy dobrze, czy źle, ważne, aby o Tobie mówili”. Albo inna mutacja – „nie ważne co robisz, czy robisz to dobrze, czy źle, ludzie i tak Cię skrytykują”. Ale jeżeli z ciebie się śmieją.. wywal specjalistę od pijaru…
Nie da się ukryć, że przejazd/przelot premiera Donalda Tuska po kraju wywołał wielką falę komentarzy. Komentarzy pełnych drwin, sardonicznych, złośliwych. Niektórzy twierdzą, że ten objazd wynika ze strachu premiera przed kompromitacją przebiegu Euro2012. Nie chodzi oczywiście o piłkarzy, tu pierwszy napastnik polskiej piłki nie ma wiele do powiedzenia, ale o organizację mistrzostw, szczególnie jego zaplecza logistycznego. Mistrzostwa mają przecież zahamować spadek notowań Platformy Obywatelskiej, rządu i samego premiera.

Polka z Perth zdobywa Mt Everest

Everest. Polish International Mt Everest expedition 99. Fot. Ryszard Pawłowski

62-letnia Małgorzata Wątroba, absolwentka krakowskiej AGH, mieszkająca od wielu lat w Perth, już po raz trzeci zdobywa Mt. Everest. Zawsze lubiła góry. Zakochała się w Himalajach. W 2010 roku zabrakło jej do zdobycia najwyższego szczytu świata zaledwie 50 m. W ubiegłym roku udało się.  Szczyty Himalajów zdobywa w międzynarodowym towarzystwie, zawsze podkreślając swoje polskie pochodzenie. Jest górską ambasadorką Polski.

220 lat temu: Wojna z Rosją w obronie Konstytucji 3 Maja

After the battle of Zieleńce 1792 by Wojciech Kossak
Bitwa pod Zieleńcami – bitwa stoczona 18 czerwca 1792 w czasie wojny polsko-rosyjskiej pomiędzy wojskami polskimi (15,5 tys.) pod dowództwem księcia Józefa Poniatowskiego i Tadeusza Kościuszki a wojskami rosyjskimi (11 tys.) dowodzonymi przez gen. Herkulesa Morkowa. Bitwa ta zakończyła się zwycięstwem Polaków. Za namową księcia Józefa Poniatowskiego król Stanisław August Poniatowski ustanowił w dniu bitwy odznaczenie wojskowe Virtuti Militari.

18 maja 1792 r., licząca prawie 100 tys. żołnierzy rosyjska armia przekroczyła granice Rzeczypospolitej, rozpoczynając interwencję pod hasłami „obrony zagrożonej wolności”. Wydarzenie to zapoczątkowało wojnę polsko-rosyjską, zwaną wojną w obronie Konstytucji 3 Maja. Wczoraj mineło 220 lat od tego ważnego w historii Polski momentu.

"A że Rzeczpospolita podbita i w rękach swych ciemiężycielów moc całą mająca, własnymi się z niewoli dźwignąć nie może siłami, nic jej innego nie zostaje, tylko uciec się z ufnością do wielkiej Katarzyny, która Narodowi Sąsiedniemu przyjaznemu i sprzymierzonemu z taką sławą i sprawiedliwością panuje” – pisano w akcie konfederacji targowickiej, którą zawiązali polscy magnaci 27 kwietnia 1792 r. w Petersburgu. Konfederaci zapowiadali podjęcie przez Rosję „sojuszniczej” interwencji w Polsce.

Łuszczewski wraca z nowym programem

Rafał Łuszczewski

Serdecznie zapraszam osoby mieszkające lub przebywające czasowo w Sydney na recital chopinowski polskiego pianisty Rafała Łuszczewskiego (występującego za granicą jako Raphael Alexandre Lustchevsky), który odbędzie się w sobotę 2 czerwca o godz. 19.00 w sali recepcyjnej Konsulatu. Wstęp wolny. Więcej szczegółów w załączeniu.

Osoby zainteresowane uprzejmie proszę o wcześniejsze zarezerwowanie miejsc siedzących oraz o nieco wcześniejsze przybycie – rezerwacja miejsc straci ważność w momencie rozpoczęcia koncertu, kiedy to wpuścimy na salę osoby oczekujące, niezależnie od tego, czy dokonały wcześniej rezerwacji, czy nie.

Daniel Gromann
Konsul Generalny

Consulate General of the Republic of Poland in Sydney